woensdag 30 juli 2014

Boek: de monnik die zijn Ferrari verkocht

Ik ben twee weken op vakantie geweest, dus dat betekent dat ik weer tijd heb gehad om een aantal boeken te verslinden lezen. Het eerste boek wat ik heb gelezen deze zomer, is 'De monnik die zijn Ferrari verkocht' van Robin Sharma
 
Waar gaat het over?
Het begin van het boek gaat over Julian Mantle, een succesvolle advocaat die alleen maar oog heeft voor zijn werk. Als hij een hartaanval krijgt in de rechtszaal, wordt hij gedwongen om het rustiger aan te doen. Hij besluit zijn oppervlakkige leven radicaal om te gooien door een aantal maanden naar het Himalaya gebied te vertrekken. Hier komt hij in contact met een groep wijzen die hem leren hou hij een gelukkig kan leiden. Als hij terugkeert van zijn reis, is hij een compleet ander mens. Aan zijn oude zakenpartner legt hij precies uit wat hij allemaal geleerd heeft, zodat ook deze de stap kan maken om een gelukkig leven te gaan leiden.

Quotes
''Het geheim van geluk is heel eenvoudig: probeer erachter te komen wat je het liefst doet, en richt daar al je energie op.'' Als je de gelukkigste, gezondste en meest tevreden mensen van onze wereld bekijkt, zul je zien dat ze stuk voor stuk de passie van hun leven hebben gevonden, en daar al hun tijd aan wijden."

''Toon altijd moet, John, zoals die kleine jongen. Blijf bij je standpunt en volg je dromen. Ze zullen je naar je bestemming voeren. Volg je bestemming, die zal je naar de wonderen van het universum voeren. En volg altijd de wonderen van het universum, want zij brengen je naar een bijzondere tuin, vol rozen."

"Leren nee te zeggen tegen de kleine dingen in het leven, geeft je de kracht om ja te zeggen tegen de grote dingen."

Wel lezen 
- Als je houdt van een duidelijk 10 stappen plan waarin precies wordt uitgelegd hoe je een gelukkig leven kan leiden
- Als je graag een verhaal leest dat een spirituele boodschap bevat
- Als je jezelf spiritueel wilt ontwikkelen
- Als je geïnteresseerd bent in de Oosterse wijsheid gemixt met de huidige Westerse cultuur

Niet lezen 
- Als je alleen maar hoogstaande literatuur leest
- Als je niet van een fantasierijk verhaalt houdt



maandag 28 juli 2014

Valkuil: ontkennen

Soms lijkt het makkelijker om de realiteit niet onder ogen te zien. Om gewoon even alles weg te stoppen en je hoofd in het zand te steken. Hoewel deze struisvogel politiek tijdelijk opluchting biedt, is het geen structurele oplossing. Het ontkennen van je problemen is eigenlijk hetzelfde als je kleren onder het bed gooien bij wijze van 'opruimen' of je benzine-meter kapot slaan als deze begint aan te geven dat je moet gaan tanken. Het probleem blijft hetzelfde, alleen zie je het niet meer.



Hoe minder je ontkent dat er iets aan de hand is, hoe groter het probleem wordt. De stapel kleren onder je bed wordt groter omdat je er steeds nieuwe kleren bij gooit. Uiteindelijk is het probleem zo groot, dat je niet meer kunt ontkennen dat er iets aan de hand is.

Het erkennen van je problemen is de eerste stap naar de oplossing. Als je niet - bewust - weet, wat er aan de hand is, kun je er namelijk ook iets aan doen.

Nu vraag je je misschien af: waarom zou ik mezelf confronteren met problemen waar ik geen weet van heb?

In het begin zullen de meeste problemen nog niet veel last veroorzaken en is het daarom ook makkelijk om het probleem te - blijven - onderdrukken. In veel gevallen zal het probleem weg te drukken zijn door je ergens anders mee bezig te houden. Het lijkt alsof er niets meer aan de hand is, maar het probleem blijft bestaan! Doordat je er geen aandacht aan besteed, zal het probleem zelfs erger worden. De signalen van het probleem zullen heftiger worden, zodat je uit eindelijk je probleem wel onder ogen moet zijn. Een onopgelost probleem is als een huilend kind: het zal steeds harder gaan huilen, net zo lang totdat er aandacht aan besteed wordt.

Het moment waarop je beseft dat er een probleem is, kun je de keuze maken om het probleem onder ogen te komen of om het nog verder weg te stoppen door jezelf te verdoven. De meeste problemen zijn erg goed te verdoven met alcohol, drugs of een obsessie voor eten/sport/werk, maar ook dit is slechts een tijdelijke oplossing. Zodra je niet meer verdooft bent, zul je weer je problemen voelen. Vaak voel je je dan nog zelfs slechter dan voordat je verdooft was. Constante verdoving van je gevoelens kan er daarnaast ook nog voor zorgen dat je een een verslaving ontwikkelt. Zo raak je alleen nog maar verder van huis.

Hoe langer je wacht met het aanpakken van je problemen, hoe moeilijker het wordt om ze op te lossen.
Het beste wat je kan doen, is het probleem dus direct bij de kiem aanpakken. Het is net als met opruimen: als je het direct doet, is het helemaal niet veel werk. Pas als je alles weken of maanden laat slingeren, wordt het enorm veel werk om alles weer op te ruimen.

Door je problemen op te lossen, gun je jezelf een volwaardig leven. Zolang je weg blijft lopen voor je angsten en je problemen, zul je niet in staat zijn om volledig van het leven te genieten. Je bent steeds bezig met het ontkennen van wat er aan de hand is en dit kost onnodig veel energie. Door ontkenning ontzeg je jezelf de toegang tot de realiteit. En juist in de realiteit heb je de kans om volledig te leven, om het leven mee te maken zoals het echt is.Het leven is niet bedoeld om je ongelukkig of minderwaardig te voelen. Het leven is niet bedoeld om te piekeren of om constant in angst te leven. Door rond te blijven met je problemen, wordt het leven steeds minder leuk. Terwijl het juist zo leuk kan zijn!

Het oplossen van problemen is niet makkelijk, maar wel altijd de moeite waard. Uiteindelijk krijg je er namelijk veel meer voor terug.

Als je het moeilijk vindt om zelf alles op te lossen, bedenk dan dat je niet alleen bent! Er zijn altijd mensen die om je geven en die je willen helpen. Daarnaast kun je ook altijd professionele hulp inschakelen, mocht dat nodig zijn (en als je twijfelt of het nodig is, is het eigenlijk altijd nodig!).


zondag 27 juli 2014

Tien dingen die ik leerde deze vakantie

Lieve lezers,

Afgelopen twee weken zat ik in la douce France om twee weken te genieten van het mooie weer, te ontspannen en helemaal tot rust te komen. En hoewel ik ongeveer evenveel heb gedaan in twee weken, als ik normaal doe in twee dagen, heb ik wel een heleboel dingen geleerd. Hieronder volgt een rijtje van de 10 dingen die me het meeste bij zijn gebleven.

1. Angst is er om te overwinnen. Ik heb een angst om te stikken. Onder water zwemmen is dus voor mij geen pretje.  Als ik de borstcrawl doe, krijg ik halverwege een soort paniekaanval omdat ik bang ben dat ik niet genoeg lucht krijg (en ironisch genoeg kan ik juist daardoor niet meer goed ademen). Toch laat ik me hier niet door tegen houden. Ik vind zwemmen namelijk leuk en ik weet dat het goed voor me is. Als ik maar genoeg blijf oefenen, leer ik vanzelf dat ik niet stik als ik goed blijf ademen. Het resultaat na twee weken oefenen: ik ben absoluut niet meer bang om borstcrawl te zwemmen, ik geniet er juist enorm van.

2. Je kunt meer dan je denkt. Tijdens het oefenen met zwemmen, was ik er van overtuigd dat het me niet zou lukken om meer dan één baantje borstcrawl achter elkaar te zwemmen. Boy was I wrong. Na twee weken zwom ik rustig een aantal baantjes achter elkaar zonder het gevoel te hebben dat ik dood ging. Ohja, ik leerde ook nog het keerpunt en ik kan ook een handstand op één hand in het water. En dat ik eigenlijk best heel goed Frans spreek, als ik maar het lef heb om mijn mond open te trekken.

3. Spirituele ontwikkeling is - voor mij -  noodzakelijk om me echt gelukkig te voelen. Op vakantie heb ik veel boeken over spirituele ontwikkeling gelezen, veel diepe gesprekken gehad met mijn beste vriendin en ben ik ook weer begonnen met mediteren. Ik heb veel angsten en weggestopte emoties verwerkt. In het afgelopen jaar ben ik erg laks geweest wat betreft mijn spirituele ontwikkeling en ik merk dat dit er voor heeft gezorgd dat ik afgelopen jaar ook een stukje minder gelukkig ben geworden. Ik denk dat het nu weer tijd is om door te gaan met de spirituele ontwikkeling waar ik al zo goed mee bezig was, want ik merk dat het me erg goed doet.

4. Lachen en huilen zijn net zo belangrijk. Op mijn vakantie heb ik veel gehuild, maar ook veel gelachen. Het is belangrijk om je emoties serieus te nemen: als je moet huilen. doe dat dan vooral. Maar daarnaast is het ook belangrijk om je niet eindeloos te laten meeslepen in serieuze zaken. Het is net zo belangrijk om af en toe lekker gek te doen.

5. Met een goede levensstijl kun je veel meer aan. Op vakantie sliep ik zo'n 8 à 10 uur per dag, leefde ik voornamelijk op groente fruit en noten en at ik geen bewerkte producten. Ik dronk liters thee en water. Ik bewoog veel (zwemmen, wandelen en yoga). In twee weken is mijn energiepeil omhoog geschoten. Nu ik weer thuis ben, heb ik enorm veel energie om weer dingen te doen. Net als spirituele ontwikkeling, is het voor mij essentieel om er een gezonde levensstijl op na te houden. Dan voel ik me veel beter en kan ik ook veel meer aan.

6. Insecten zijn bijzonder. Als ik aan het zwembad lag, door het bos liep of op een handdoek lag naast de tent, kon ik me enorm verwonderen over alle insecten die ik voorbij zag kruipen. Nu ben ik geen enorme fan van spinnen, wespen, mieren en alle andere kleine organismen die overal rondkruipen of vliegen, dus meestal ga ik deze beesten het liefst uit de weg. Toch heb ik veel tijd genomen om deze kleine beestjes te bestuderen en blijkt dat deze dieren toch bijzonderder zijn dan ik dacht. Ik heb me enorm verwondert over de gracieuze wijze waarop wespen vliegen, de ongekende techniek waarmee spinnen webben maken en de kracht waarmee mieren voorwerpen mee slepen die veel groter zijn dan zijzelf. De natuur zit toch wel erg mooi en bijzonder in elkaar.

7. Het is belangrijk om je grenzen aan te geven. Ik ben geen held in het aangeven van mijn eigen grenzen. Vanuit huis heb ik geleerd dat het vooral belangrijk is om het anderen naar de zin te maken. Deze houding zorgt ervoor dat ik makkelijk over mezelf heen laat lopen, dus het is belangrijk dat ik leer om mijn grenzen aan te geven. Ik heb immers net zoveel recht om mijn eigen grenzen aan te geven als ieder ander. De mensen met wie ik op vakantie was, zijn erg goed in het aangeven van hun grenzen. Doordat ik twee weken lang intensief met dezelfde mensen heb gespendeerd, heb ik gezien hoe fijn het is om je grenzen aan te geven. Uiteindelijk is dat namelijk beter voor iedereen.

8. Ik wil schrijven! Schrijven is mijn uitlaatklep en ik doe het veel te weinig. Het is niet gek dat ik zoveel emoties heb opgekropt, want de manier om ermee om te gaan ontbrak. Hoewel ik natuurlijk allang wist dat schrijven belangrijk voor me is, heb ik nog maar weer een keer ontdekt dat het echt iets is wat bij me past en wat ik ga missen als ik het niet doe.

9. Emoties zijn er om gevoeld te worden. Het is niet mogelijk om je emoties te ontkennen. Natuurlijk kun je ze wegstoppen, maar vroeg of laat zullen ze gevoeld moeten worden. Je kunt wegrennen of je hoofd in het zand stoppen, maar ontkomen is op den duur toch niet mogelijk. Emoties wachten wel totdat jij er klaar voor bent om te voelen, of je dit nu wilt of niet.

10. Hoe langzamer je dingen doet, hoe meer je ervan kunt genieten. Dit laatste spreekt voor zich. Probeer het eens en je zult merken dat het werkt.


zondag 20 april 2014

Fall seven times, stand up eight

Het is een hele tijd geleden dat ik hier iets heb gepost. Ik weet dan ook niet zo goed waar ik moet beginnen.

Sinds 13 juli 2013 zijn hier geen posts meer geschreven. Dit was niet zo zeer een bewuste keuze, maar iets wat er langzaam in was geslopen. De zomer kwam eraan en ik ging meer naar buiten. Ik heb een drukke zomer gehad, waarin ik in juli als  vrijwilliger voor verschillende projecten werkte en een intensieve cursus yoga volgde. In augustus was ik bij mijn ouders, ging ik een week naar Kroatië met goede vriendinnen en begeleide ik een groepje eerstejaars in hun eerste week in Amsterdam tijdens de intreeweek.

In de zomer had ik nog de intentie om te bloggen, maar ik vergat het gewoon steeds. Ik was meer de deur uit dan dat ik binnen zat, dus het was ook niet zo raar dat mijn hoofd niet bij bloggen stond.

In september begon het leven als student weer. Het tweede jaar van mijn studie was veel zwaarder dan ik had verwacht. Dit kwam met name door de practica, waardoor ik soms weken van 9 tot 5 bezig was. Daarna was ik dan meestal gesloopt. Nu weet ik dat het voor sommige studies normaal is om van 9 tot 5 bezig te zijn, maar bij een universitaire studie is dit toch wat minder normaal. Ik was gewend om elke dag maar een paar uurtjes per dag op de universiteit te hoeven zijn.

Begin oktober besloot ik dat ik actiever wilde zijn bij mijn studievereniging. Ik besloot voorzitter te worden van een commissie en ik ging vaker naar activiteiten van mijn studievereniging. Ik had het er erg naar mijn zin en maakte snel nieuwe vrienden. Eind oktober kreeg ik de vraag of het me niet wat leek om een bestuursjaar te gaan doen. Het bestuur van de studievereniging wisselt in februari, maar vanaf oktober begon de selectieprocedure. Na veel twijfel besloot ik naar de informatieavond te gaan.

Na een selectieprocedure van ruim een maand werd ik tijdens de algemene leden vergadering verkozen tot één van de leden van het nieuwe bestuur. Nu begon het echte werk pas. In december en januari volgde een intensieve inwerkperiode. Tijdens deze twee maanden volgde ik ook nog vakken, wat erg druk was (en uiteindelijk heb ik mijn vakken niet eens gehaald). 

In februari begon dan het echte werk. Mijn studievereniging heeft zo veel leden dat een bestuursjaar als full time wordt gezien. Ik studeer daarom op dit moment niet, maar ik hou me alleen bezig met bestuurszaken. De eerste paar weken waren erg druk. Zo moesten er een hoop dingen geregeld worden, maar werd er ook veel geborreld. Borrelen met andere verenigingen, borrelen met je eigen leden en borrelen met je eigen bestuur. Goed voor je netwerk, minder goed voor je hoofd.

Het is nu april en ik ben ondertussen al een heleboel katers verder. Gelukkig heb ik het enorm naar mijn zin in mijn bestuursjaar. Ik heb enorm veel lol met mijn bestuur en ik zie ze ondertussen al als broers en zussen.
Een bestuursjaar is veel leuker, maar ook veel zwaarder dan ik had verwacht. Hoewel niemand je zal verplichten, is er een toch een verwachting dat je op alle activiteiten bent. Meestal zijn dit er wel een paar per week, en dan tel ik de wekelijkse dinsdagborrel en de vrijdagmiddagborrel nog niet eens mee.

Afgelopen donderdag was het me allemaal even te veel. Sinds mijn bestuursjaar eet ik slechter, drink ik meer en slaap ik minder. Niet verrassend was mijn weerstand daardoor niet geweldig en liep ik een flinke griep op. Ik ben naar huis gegaan en in bed gedoken. Drie dagen en 40 uur slaap later voel ik me weer een stuk beter, maar nog steeds niet helemaal 100% goed.

Het zijn niet de paasdagen die ik me voorgesteld had (ik zou nu eigenlijk dansend op een festival moeten staan), maar het is wel goed dat dit gebeurd. Ik heb in de afgelopen tijd zoveel gedaan, dat ik mezelf voorbij ben gelopen. Naast mijn bestuur, ben ik ook nog lid van vier commissies, probeer ik te sporten, moet ik mijn huishouden draaiende houden en heb ik ook nog een vriend. Erg veel tijd voor ontspanning en zelfreflectie blijft er niet over.

Bloggen was altijd mijn moment voor mezelf. Een moment waarin ik kon reflecteren wat ik had gedaan, evalueren hoe het beter kon en motiveren om mezelf te verbeteren. Hoewel ik me de afgelopen tijd ook zeker heb ontwikkeld, weet ik zeker dat bloggen dit proces versneld. Het is enorm leerzaam om je gedachtes op papier te zetten en ik heb dit dan ook zeker gemist.

Toen ik aan deze blogpost begon was ik erg zenuwachtig en onrustig. Ik zocht een uitlaatklep voor mijn emoties. Drinken en eten werkt ook als uitlaatklep, maar dit is slechts tijdelijk. Uiteindelijk stapelen alle emoties gewoon op als je er niets mee doet. Bloggen geeft me een stuk vrijheid wat ik de afgelopen tijd niet meer heb gevoeld. Ik voel me een heel stuk opgeluchter en ik hoop echt dat ik de komende tijd vaker de tijd kan nemen om weer een stukje te typen. 

Het leven gaat zo snel voorbij dat ik soms vergeet om stil te staan en om me heen te kijken. Het uitzicht onderweg is minstens net zo mooi als het uitzicht op de eindbestemming.